تبلیغات
مُرَبیِ نُفوسْ (مراتب طهارت)
* یا طُهر ، یا طاهر ، یا طَهور ، یا طَیهور ، یا طَیهار *
صفحه نخست ارتباط با ما مشاهده در موبایل لینك RSS
كاربر میهمان خوش آمدید
جمعه 27 مرداد 1391

احادیث برزخیه

اگر قوة خیال شخص تطهیر شد، در خواب صورتهای خوش و عبارات شیرینی خواهد دید که از این عبارات تعبیر به احادیث برزخیه می کنند.

تمام حقائق نظام عالم در قوة خیال جناب رسول الله _ صلی الله علیه و آله و سلم _  به صورت قرآن متمثل شد، همان گونه که تمام حقائق ماورای نظام طبیعت که ملائکة الله اند در قوة خیال ایشان به شکل علی «عَلَیهِ السَلام» درآمد. نظام عالم دارای حقائقی است که می‌توان آنها را به صورت معانی کلیه مشاهده کرد. اگر بخواهیم این معانی را در نشاة طبیعت تنزل دهیم باید آن را به صورت کتاب یا عبارتی درآوریم. قوة خیال تطهیر شدة رسول الله _ صلی الله علیه و آله و سلم _  نیز به قوه عقلانی آن حضرت رو کرد و آن معانی کلی مرسل ماورای طبیعت دریافته از اسرار عالم را به صورت عبارات قرآن کریم تنظیم نمود و در مقام تبلیغ برای دیگران نقل فرمود، لذا قرآن یک کتاب جدای از انسان نیست. قرآن تمثلّی است از رسول اکرم  _ صلی الله علیه و آله و سلم _  نسبت به تمام اسرار عالم که به بهترین عبارات درآمده است. به تعبیر دیگر قرآن حدیث برزخی پیامبر  _ صلی الله علیه و آله و سله_  است. حال اگر کسی در خواب دید که قرآن می خواند معلوم می شود به او نیز چیزی از حقائق ملکوت عطا کرده اند و حقائق و معانی کلی عالم عقل همان‌گونه که بر پیامبر تنزل کرد، از ناحیه رسول الله  _ صلی الله علیه و آله و سلم _  برای ایشان نیز تنزل پیدا کرده است. زیرا درست است که قرآن به معنای اَتَمِّ آن بر پیامبر نازل شده است، اما من و شما نیز برای این که بالا برویم باید قرآن رادر خودنازل کنیم. اگر ما هم قوی شویم و از نظر ایمان و عقیده بالا برویم –ان شاء الله- در خواب یا بیداری خواهیم دید که قرآن را بر ما نیز نازل می کنند. خداوند سبحان می فرماید: «اِنّا اَنْزَلْناةُ فی لَیْلَةِ الْقَدْرِ»  یعنی ما قرآن را در شب قدر نازل کردیم. «قوة خیال تطهیر شده» را به یک معنی «لیلة القدر» می نامند. اگر قوة خیال تطهیر شود لیلة القدر می گردد و قرآن در آن نازل می شود و حقائق نظام عالم خود را نشان می‌دهند. البته با توجه به این نکته که قوه خیال همه افراد جداول خیال مطلق رسول الله اند. فافهم!

حضرت آقا نیز در دیوان خود ترجیع بندی دارند که به مانند تنزل حقائق قرآنی است. در صفحه 225 دیوان آمده است:

                      در شبی حال بود و بیــــداری                  گــریه بود و حضور و اذکاری

                      در خجستـه سحــرگه آن شب                از ســـرا آمــدم بـــرون بــاری

                      ســر به بالا نمـــوده ام نــاگاه                 متحیّــــر ز صنعــــت بــــاری

                      لشـکـــر بیشـمــــار اسـتــاره                 مـــاه می کـردشان علمــداری

                      دیـده ام کهکشـان بـر سـاوش                حـــامل رأس غـــول غـــدّاری

بعد می فرمایند که به ستارگان نگریستم و چینش آنها را نیز به شعر در آوردم. تا به اینجا می رسندکه:

                      همه جــا لشـکری و چــالاکی                همـــه خــونریـز روز پیکـاری

                      همـه با نظـم خـــاص و تـرتیبی              همــه در حدّ خـاص و معیاری

                      همـه صف بسته و کمـــر بستـه              همــه در حـــالت خبــــرداری

تمام نظام عالم را به یک لشکر آماده در دست فرماندة نظام هستی تشبیه کرده اند. همه در پیشگاه حق آماده اند که: «و لله جنود السموات و الارض» [1]. تا فرمانده چه طلب کند.

              متّحــــد رو بـه جــانب واحـــد                متّفق هـــر یکــی پــی کـــاری

              من درویــش ره نشیــــن گـــدا               بـنظــاره ستـــــاده بسـیـــــاری

آنها از بالا به من نگاه می کنند و من از پایین به آنها. ستاده یعنی ایستاده.

             تا که شــــد دیدگـانم از دیـــدن                دیــــدة نــاامیـــــد بیمــــــاری

اگر بیماری از بهبودی خود ناامید گردد، به نحوة دیدنش می گویند: «دیدة ناامید بیماری». می فرماید: که از بس به آسمانها نگاه کردم و می دیدم  که همه اسراری دارند و من از آنها غافل هستم، از آنها خجالت می کشیدم و همانند یک بیماری که از خود مأیوس شده، فقط به آنها نگاه می کردم.

                  گفتـم ای پاک آفریننـده                  هسـت شاهـی ترا سزاواری

پادشاهی حق توست. تویی که آسمانها را نظم دادی. تویی که ستارگان را تنظیم کرده ای. تویی که به آنها عظمت داده ای.

                دل ندارد هــر آنـکه این درگاه        شـب ندارد حضور و بیـداری

مگر می شود شب بر انسان بگذرد و او اهل حضور و بیداری نباشد؟! در ادامه می فرمایند:

                پس از آن رو بسـوی خانه شدم        به مصـلّای خود روانـه شــدم

من انسان هستم. تمام موجودات عالم را در پیشگاه الهی دیدم که مشغول قیام و رکوع و سجود بودند. یا ایستاده بودند و ذاکر، یا کمر خم کرده بودند و راکع و یا سر به زمین گذاشته بودند و ساجد. پس چرا من بیکار باشم؟

                       همچــو مـرغ گرسنـه و تشـــنه            پـی تحصیل آب و دانـه شـدم

مراد از این آب و دانه همان حقائق ملکوتی است که باید انسان در شب بگیرد.

                       در حضــور یگانه معشــــوقــم         عاشقانــه سر دوگانه شـــدم

نمازهای دو رکعتی را «دوگانه» می گویند.

              گاه انـدر رکوع و گاه سجود                          از ســـر شوق عاشـقانه شــدم

              آتـش عشـق آنچنـــانم کــرد                       ســر و پـا آتش و زبـانه شــدم

              بــــاز در التهـــاب آمــــد دل                       همچـو کـودک پی بهانه شـدم

             کاش در آن زمــان بــی تابــی                          واصـل مِلـک جـاودانـه شـــدم

ای کاش از آن حالتم بر نمی گشتم. عزیز من آن حال اگر دست دهد بسیار شیرین است. نفرمائید که چرا بزرگان این حرفها را به ما می زنند اگر قرار بود از حقائق ملکوتی به ما خبر ندهند خود پیامبر اکرم  ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ اولی و احق بود. این حقایق برای کسانی است که مشتاق علم و تحصیل‌اند و دوست دارند به ملکوت عالم دست یابند. این بیان باعث تهییج آنها می شود که اگر کسی گفت: «من اینها را قبول ندارم. کی رفته و دیده است؟» در جواب بفرمایند: «ما رفته ایم و دیده ایم. شما نیز بیایید و دستتان را به ما بدهید تا بالایتان ببریم».

بندة خدایی آمد به خدمت مرحوم جناب آقای محمد حسن الهی و گفت: «این حرفهایی که شما می‌فرمایید، چه کسی رفته و آنها را دیده است؟ ما که خبر نداریم، پس اصلاً واقعیت ندارد.» ایشان فرمودند: «تو یک هفته ای دستت را به اخلاص به من بده تا به تو بگویم چه خبر است.» رند دیگری گفت: به آن آقا گفتم: «یک هفته نه، اگر راست می گویی تو یک شب دستت را به من بده تا برایت بگویم چه خبر است.» اما حیف که نمی رویم و دست به آنها نمی دهیم.

                   وجـد آمد چنانکه پنـداری                     مست چنـگ و می و چغانه شـدم

                بند بگسسته و ز قفس رسته             پــر زنـان ســوی آشیــانـه شــدم

«الهی درویشان بی سر و پایت در کنج خلوت، بی رنج پا سیر آفاق عوالم کنند که دولتمندان را گامی میسر نیست». حضرتشان در ابیات طبری فرموده اند:

     نصف شو که پرسمه گیـرمه وضـو خومّه نمـاز                                                                                                               کمّه چی پـروازها با اینکه بی پـر هسّمـه[2]

ماشینها، هواپیماها، آپولوها، همه و همه در پیشگاه یک انسان کامل طی الارض کننده، سر به رکوع و سجود می گیرند.

                       سـورة انبیـا به پیش آمـد             غـرق نـورش در آن میانـه شـدم

و این یکی دیگر صور برزخی انسان است که به واسطة تطهیر قوة خیال و فکرکردن در نظام هستی پیش می آید.

             پــرتـــوی از جمــال جـانـان را                        مـن بی پا و سـر نشانه شـدم

            رو به اقـــلیــم عشـــــق آوردم                        وز همه روی بر کـرانه شـدم

         چون به سلطـان عشـق رو کردم                           متـرنّـم به ایــن تــرانـه شــدم

            همه یار است و نیست غیر از یار                    واحدی جلوه کرد و شد بسیار

تا آن هنگام که در نشاة طبیعت هستی در کثرات به سر می بری می بینی که همه می گویند:

                   همه یار است و نیست غیر از یار              واحدی جلوه کرد و شد بسیار

و وقتی هم که به ماوراء طبیعت می روی باز می بینی که حرف همین یک کلمه است.

                   پـس دم گـــرگـــ آشــکـارا شـد              تـا سـپیــد و سـیــاه پیــدا شــد

«دم گرگ» به همان روشنایی قبل از اذان صبح می گویند که به «صبح کاذب» نیز معروف است.

             از نسیــــم صبـــای عیســــی دم               مــرده ها دسته دسته احیــا شد

              یا به صـــورش دمیـــد اســـرافیل               رستـخیـز بـزرگ بــر پــا شــد

و صبحگاه مردم از خواب بیدار می شوند. همة مابه این فکریم که چه زمانی قیامت بر پا می شود و مردم به اشکال مختلف در می آیند و حال این که هر روز صبح مردم قیامت دارند آن هنگام که از خواب بر می خیزند.

                   از نهیبـش به لــرزه از یکسـو                    همـه اشـجار باغ و صـحرا شد

منظور حضرت آقا از «نهیبش» «نهیب باد صبا» است. باد صبا، بادی است که از شرق می وزد و در اصطلاح شاعران آن فیضی است که از ملکوت عالم به انسان روی می آورد.

                  کاندر آن حال بوالعجب گفتی                  کـایت زُلـزِلـَت هـویـدا شـد

به هنگام اذان صبح گویا زمین به لرزه در می آید و همگان را از خواب بلند می کند تا آنها به سمت کار و بازار و مزرعه و تحصیل خود حرکت کنند.

                  سوی دیگر هم از طیور و وحوش              پـر ز آوازه و پـر ز غـوغا شـــد

                 الـوحــــوش حشــــرت تـکـویـــر             همچو و الشمس و ضحـیها شد

تمام حیوانات نیز از خواب برخاستند. و باید دانست که اگر انسان از شب تا به صبح بخوابد و بعد از طلوع آفتاب بیدار شود و هیچ نداند که در عالم چه گذشته است، او هم حیوانی بیش نیست.

                         دو مـؤذن اذان می گفتنـد                  کز فصـول اذان دل از جا شـد

                         آن ببـالای مـأذنـه گـویـا                  ویـن بصحن سـرای خوانا شـد

وقتی که صبح می شود دو اذان گفته می شود: یکی آقای مؤذن است که در بالای مأذنه اذان می گوید و دیگری هم خروس است که در لانه اش اذان می‌گوید.

و عجب از حیوان است که وقت اذان صبح را می داند و در شب در لانة تاریک خود اصلاً صدا در نمی دهد، اما همین که وقت نماز صبح می رسد، او نیز شروع به خواندن می کند.

                    آن به تکبـیـر گفتـن و تهلیـل                   بهـر اعـلام خلـق بالا شد

                    وین به سبّوح گفتن و قـدوس                      با طیـور دگر هـم آوا شد

ذکر خروس «یا سبّوح، یا قدّوس» است و هر صبح این ذکر را سر می دهد.

                    نـی مــؤذن فقـط بذکـرش بود              نی خروش از خروس تـنها شد

                    غـلـغـلـه در عـــوالـم امـکـان               از ســر عقـل تـا هـیــولا شــد

                    هـر یـکی از کمـال تـوحیـدش                بـا زبـان فـصیــح گویــا شــد

                   همه یار است و نیست غیر از یار            واحدی جلوه کـرد و شد بسیار

                   پـس شــده رایــت ظـفـر پیــــدا               از طـلـــوع طـلایـــة بـیـضــــا

                   رایـتــــی نـــوع لالـــة حـمـــرا               رایـتــــی جــنــــس لـؤلــؤ لالا

                  چـون دم گــرگ گـشت نامــرئی            بـعــد چنـدی ز منـظـــر و مرئی

                  سـر برون کــرد  ازکنـــــام افــق           آتـشیــــن آهــوی فلــک پـیمــا

                  طلـعـت حـــور را یکــی مظـــهر           آیــت نـــور را یـکــــی مجـلـی

                  یـــد بیـضـای هــور تــا بـگرفت               پــــردة تــیـــــره از رخ غـبــــرا

                  آشـکـــارا قـیـــــام بـنـــمــــوده         یـــوم تـبـــلی الســرائــر اشـیـــاء

خورشید را «هور» و تاریکی شب را «غبرا» گویند. شب، تاریکی را بر روی زمین می گستراند و صبح، خورشید از افق بیرون می آید و این پردة تاریک غبرا را از روی زمین برمی دارد. قبل از این قیام، تمام حیوانات بیدار می شوند جز دسته ای که به ظاهر انسان هستند و در باطن از هر حیوانی پست ترند. آنها صبر می کنند تا خورشید طلوع کند، آنگاه از خواب برمی خیزند. لذا در روایت آمده که تمام حیوانات قبل از اذان صبح بیدار هستند جز سگ. آن هم چون از شب تا صبح مشغول نگهبانی است نزدیکیهای صبح خوابش می برد.

                          مــا تـراه بهـذه النـشـأة                      فـهـو ظـلّ داره الاخــری

اگر می خواهی بدانی که قیامت کبری یعنی چه؟ شب را تا به صبح بیدار باش. قبل اذان صبح می بینی که یک قیامت بر پا می شود. بعد از اذان صبح، قیامت نمازگذاران بر پا می شود. و هنگام طلوع خورشید قیامت عده ای را می‌بینی که تازه بیدار شده اند.

                     دلـبــریـهـا نمــود از یــکسـو                       دامـن ارغوانـی صــحرا

                     گردن افراشت هم ز سوی دگر                   قـامـت زعفـرانی کـوها

                     دســت داود بـــاد پوشــانـیــد                     زره سیـم خـام بـر دریـا

                    کــل مـا لا یـــری و ما یـبصــر                      فـیـه آیـات ربّـه الکبـری

 هر چه را نگاه می کنی همه دلیل حق هستند تا می آیند به اینجا و باز می‌فرمایند:

                    همه یار است و نیست غیر از یار          واحدی جلوه کرد و شد بسیار

آری حتی آن شخص بی نمازی هم که وقت طلوع خورشید برخواسته و اکنون به دنبال غذایش می رود را یافته ام که:

                   همه یار است و نیست غیر از یار           واحدی جلوه کرد و شد بسیار

                  

                                                                         «و الحمدلله ربّ العالمین»



1-سوره فتح آیه4

1-یعنی نصف شب که برمی خیزم وضو می‌گیرم و نماز می‌خوانم

                                                و بسیار پروازها می‌کنم با اینکه  بی‌پَر هستم


موضوع مطلب : طهارت,
ارسال شده توسط Waiting در ساعت 10:37 ق.ظ | نظرات شما ()